Tekst „Gazowe latarnie Szprotawy” autorstwa Haliny Jaroszewicz, który został wyróżniony w kategorii DOROŚLI w konkursie literackim „Moje Miasto – Wierszem lub Prozą”. Konkurs ogłoszony był  w ramach projektu  „Biblioteka dla Wszystkich. Spotkania z Literaturą, Historią i Kulturą” dofinansowanego  przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z programu „Partnerstwo dla książki”.

Skończyła się II wojna światowa i ludzie zaczęli szukać swoich bliskich i miejsca do życia. Nie ominęło to niewielkiego miasta na zachodzie Polski – Szprotawy.
Miasto to zostało w granicach Polski, ale straciliśmy wiele miast na dawnych kresach Polski. Ludność, która przybyła do Szprotawy, była z centralnej Polski, ale większość z kresów Polski, które przypadły Związkowi Radzieckiemu.
Wysiedlona z tamtych terenów ludność zajmowała opuszczone domy, które ocalały po wojnie, jak też po pożarze wywołanym przez żołnierzy radzieckich. Ulice nie były jeszcze uprzątnięte z gruzów i trzeba było omijać gruzowiska.
Smutny to był widok, a zwłaszcza wieczorami, gdy tylko gdzieniegdzie zabłysło światełko w oknie i od czasu do czasu ktoś szybkim krokiem przemierzał ulicę.
Jednak czas nie stoi w miejscu, zaczęto odgruzowywać ulice, pojawiły się nieliczne sklepy z ubogim towarem na półkach.
Miasto z każdym dniem budziło się do życia, powstawały zakłady pracy, otwarto szkołę podstawową i liceum, do których zgłaszali się uczniowie różnych roczników.
Radowało się serce, gdy bicie dzwonów kościelnych wzywało wiernych na nabożeństwo, a w każdą [niedzielę] ulicami Szprotawy w zwartym szeregu maszerowali uczniowie na mszę św.
Coraz więcej ludzi przybywało do Szprotawy, więc potrzebna była praca, ale też działalność kulturalna.
Wielkim powodzeniem cieszyły się filmy wyświetlane w kinie „As”, jak też wystawiane amatorsko sztuki teatralne w Domu Kultury.
Dużym wydarzeniem było uruchomienie gazowych latarni, które oświetlały ulice ciepłym blaskiem, ale też w ludziach budziła się nadzieja na lepsze.
Gazowe latarnie cieszyły mieszkańców parę lat, ale nadeszło nowe i zabłysły lampy elektryczne, które świecą, ale brak w nich ciepła dla serc ludzi zatroskanych o swój byt.
Dzisiaj czas zatarł już wszystko. Na dawnych gruzach stoją nowe domy, a w nich mieszkają już inni ludzie, którzy nie wiedzą o ciężkich początkach życia w obcym miejscu, które stało się bliskie – własne.

Wiersz „Powroty” autorstwa Anety Dobrzańskiej, który zajął I miejsce w kategorii DOROŚLI w konkursie literackim „Moje Miasto – Wierszem lub Prozą”, w ramach projektu  „Biblioteka dla Wszystkich. Spotkania z Literaturą, Historią i Kulturą” dofinansowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego z programu „Partnerstwo dla książki”.